เหอะๆ ก่าจะมาถึงได้ก็แทบตายค่ะ

โชคดีมากๆนะที่เราเลือกสายการบิน emirate ที่เปลี่ยนเครื่องได้ เพราะอย่างน้อย

มันก็ทำให้เราได้ทำอะไรได้บ้าง ที่ไม่ใช่นั่งนิ่งๆ

ปวดหัวเข่า ปวดขาเมื่อยตูดสุดๆอ่ะ

แวะเปลี่ยนเครื่องที่บูได ก็มีของขายเยอะดีนะ แต่ก็ไม่ได้เดินไรมาก เพราะหนักกระเป๋าที่แบกมาจริง

หนักมากกกกกกกกกกก

เพราะตอนแรกที่ไปชั่ง  กระเป๋าใหญ่พวกล่อไป 27 กก.

เค้าบอกให้เอาของออกใส่กระเป๋าเล็ก

เหลือเชื่อมากๆ หยิบยีนส์ออกจากกระเป๋า 4 ตัวน้ำหนักได้เลยค่ะ

ฉะนั้นจงอย่าใส่ยีนส์ชั่งน้ำหนัก หุหุ

เล่าย้อนถึงตอนก่อนจะออกจากสุวรรณภูมิ

มีแค่ท่านแม่กับท่านพ่อเท่านั้นที่ไปส่ง

คนอื่นอย่าให้พูดเลย...พวกจะไปส่งเอาอีกวัน

น่ารักจริง จริ๊ง เพื่อนตรู หุหุ

หลังจากที่เช็คอินเรียบร้อยแล้ว

ท่านพ่อก็เริ่มทำการสั่งเสีย โดยการเอาเอกสารทุกสิ่งอย่างออกมา...ทุกอย่างจริงๆนะ

แกะออกมา ถกออกมา จารนัย ซะโอ้โห.....

ประหนึ่งกรูโง่มาก  ก็รู้นะว่ากรูโง่อ่ะ แต่นะ

คนก็มอง....อยากถามอยู่เหมือนกัน

" ไม่เคยเห็นโง่หรือไงวะ "

ช่างเปนช่วงเวลาทียากที่สุดกมาถึง พยายามจะกลั้นน้ำตา...แล้ว ฮึ๊บ ฮึบ !

แต่ก็ยากนะ  คงรูใช่มะว่าทำไม  ตัวบิ้วอารมณ์เป็นใคร หุหุ

พอเดินเข้าไป เดินไปกรูก็ปาดน้ำตาไปซะงั้น คนก็มองงงงงงกรูอีก

คนมันคงคิดว่า  กรูคงจะไปซะ 10 ปี  ไม่ก็ไปแล้วจะไม่กลับมากแน่ๆอ่ะ

.

.

.

เง้อออออออ

Chapter 4 เหินแล้วจ้า....

การเดินทางครั้งนี้ดูไม่ค่อยมีโชคเท่าไหร่

ในขณะที่เดินเข้ามารอขึ้นเครื่อง

เดินไปก็มองหา มีนักศึกษาไทยบ้างมั้ยว๊า..................ไม่มี

ผู้หญิงไทยดูดีๆน่าไว้ได้บ้างมั้ยว๊า......................ไม่มี

คุณเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยย!

คุณเคยเห็นกรงงูมะ

โห...ไมมานช่างยั๊ว เยี๊ย งี๊ว๊า (หมายถึงงูบนหัวอ่ะ)

มีแต่ฝรั่งแก่ๆทั๊งน๊านนนน  ถ้ามีผู้หญิงไทย  ก็มีแต่เมียฝรั่ง

โอ้ยยยย กรูจะพึ่งได้ใครได้บ้างวะเนี่ยยยยย

!!!!!

พอถึงเวลาเดินขึ้นเครื่องกระเป๋าก็โคตรจะหนัก

แฮนด์....แบกกกกกกกกกกกก

ต้องยกขึ้นเก็บชั้นข้างบน...ซ้ายไม่มี ขวาไม่มี ไม่มีแอร์สักตัว

เอาก็เอาวะยกเองก็ได้...คุงเอ้ย...รู้จักคำว่าหลังยอกก็วันนี้แหละ ตอนนี้คงเตี้ยลงไปอีก 10 เซ็นอ่ะ

เลยมีส่วนสูงเหลือแค่ 175 ....ฮ่าๆๆๆๆ

งานนี้โชคดีได้ที่ริมหน้าต่างหมดค่ะ เพระไปตอแหลเค้าไว้ว่า

" พี่คะถ้าหนูไม่ได้นั่งริมหน้าต่างหนูจะอ้วกแตกคนะพี่" มันเลยกลัวได้นั่งริมหน้าต่างทุกไฟลท์

สุดท้ายก็ต้องถามหวะ แถมยังให้ผัวมันช่วยยกกระเป๋าหนักให้เราด้วย แหะๆ

พอต่อเครื่องจากดูไบมาที่ลอนลอน หน้าตาเพื่อนร่วมไฟลท์ก็จะเปลี่ยนไปละ  จากเมื่อกี๊มันมีแต่ฝรั่ง

ปรากฏว่าไอ้ฝรั่งพวกนั้นอ่ะมันเปลี่ยนเครื่องไปฝรั่งเศษ กับเยอรมันก็หมด

แล้วที่เหลือกับที่จะมีมาเพิ่มเนี่ย...มันมีแต่แขกคร๊า...

ช่วย...ลูกด้วยยยยยยยยยยยยย

เหม็นมากกกกกกก...เอ๊ะเนี่เรากำลังเดินสำเพ็งกันอยู่รึป่าว

แล้วจวบเหมาะมากกกกได้นั่งข้างแขกสมใจ...แขกคุณยายแก่ที่มากับลูกสาว

คุณยายจะนั่งเงียบๆ จนกระทั่งคุณยายไอ  คุณยายจะไอเหมือนคนสำลักวัณโรค...อะเฮิ้กๆ ๆ ๆ โฮก ๆ ๆ ๆ

ไอ้เราพยายามจะหลับๆอยู่เนี่ย...ต้องได้ผวาทุกทีไป

สรุปว่าการเดินทาง 17 ชั่วโมงเนี่ยเท่ากับว่าแทบไม่ได้นอน

ไม่สะดุ้งตื่นกับเสียสำลักของคุณยายทุก 15 นาทีแล้ว ก็ต้องสะดุ้งกับเสียออดบเครื่อง ตึ๊ง ตึง ๆ ๆ ๆ

ซึ่งก้ไม่รู้ว่ามันจะเปิดทามม๊ายยยย ไม่รู้ความหมายเลย  สงสารกรูบ้างมั้ยเนี่ย ขอกรูนอนเถื้อพี่น้องคร๊าบบบบ

อ่า...ตอนนี้ก็เล่ามาถึช่วงเวลาที่ท่านรอคอยแล้ว  อีกเหตุผลนึงที่เราเลือกสายการบินนี้ก็คือ

อาหาร !

เมนูมีดังนี้ แกงกระหร่แกะราดข้าว (อาหารแขก)

ก๊วยเตี๋ยวไก่ผัดผงกระหรี่ (อาหารแขก)

ออมเรท (อาหารไม่แขกแต่ก็เลี่ยนถึงใจ)

เกี๊ยวห่อสาระพัดชีท โบกทับด้วยชีท (เลี่ยนมะ)

ก็ต้องเลือกจาก 2 อย่างจากทั้งหมด

อ.ตูนก็เลยเลือกที่จะไม่แขก...แต่ก็เลี่ยนนนนนนนนบรรไล

แล้วอาหารก็เสริ์ฟถี่มากๆ เสิร์ฟกรูอยู่ตลอดเวลา

ไม่ทันจะหิวเลย เสิร์ฟกรูอีกละ

พอกินไม่หมด...คุณยายแขกที่อยู่ข้างๆ ก็สะกิดถามว่าทำไมไม่กิน (เป็นภาษาแขกนะ)

ต้องใช้สัมผัสที่ 8 แปรเอาเอง

แล้วก็แกจะเป็นห่วงเราเอาซะมากๆ เหมือนเป็นลูกอีกคนของแกเลย

ถามนั่นถามนี่ตลอดเวลา ปลุกเราด้วยไง ปลุกขึ้นมาถาม

เวลา 11.35น. ตามเวลาท้องถิ่น

เราก็ได้มาถึงสนามบิน heatthrow เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ต่อแถวนานมากกกก เพราะผ่านด่านตม. โชคดีนะที่เราเจอหนังสือเล่มนั้น เพราะมันบรรยายทุกอย่างไว้ละเอียดและดีมากๆ

พอถึงตม. มันก็เริ่มถามละ มาทำไม มานานกี่วัน ขอดูใบตอบรับจากที่เรียนได้มั้ย...ดีนะที่เตรียมไว้แต่แรก

แบ้วมันยังถามอีกว่า...แฟชั่น ดรออิ้งนี่เรียนยังไง...

เอ่อคือว่า...หนูอยากตอบพี่นะ  แต่ว่า...หนูไม่รู้จะตอบพี่ยังไงอ่ะดิ

เพราะคำถามที่พี่ถามๆหนูมา พี่ต้องถามหนูประมาณ 2-3 รอบ

เอิ้กๆ

ผ่านตม.มาแล้ว...ก็ถึงด่านตรวจของก็เดินผ่านมานิ่งๆนิ่มๆ

เห็นมีบีเกิลอยู่น่ารักโคตร ก็ทำเป็นไม่สนใจ เด๋วมันมาดมเจอน้ำพริกตาโย่งเอา

ผ่านบีเกิลมาได้ แต่ไม่ผ่านเจ้าหน้าที่นี่ดิ

โดนเรียกตรวจกระเป๋าคร๊าบพี่น้อง

คุณมีอาหารมั้ย...เอ่อไม่มี คุณมีเนื้อสัตว์มั้ย...เอ่อไม่มี

รื้อครับ...

รื้อของกรูหมด...กระเป๋าทุกใบด้วย ไอ้ใบเล็กนี่ไม่เท่าไหร่นะ

แต่อีใบใหญ่นี่ดิ มาม่า น้ำพริกนี่ลึ่มเลย (แม่กลัวลูกสาวจะอด)

" อย่านะมึง ๆ ๆ อย่าหยิบกล่องปลาสลิดนะมึง "

โห...เหมือนมันรู้เลยหวะ  มานหยิบฟร๊าบบบบ

นี่อะไร...เอ่อ..........สแน๊คๆ ๆ สแน๊ค น๊อท ฟูด อิอิ (พอแถไปได้)

มันบอกว่าผ่านไปได้ แล้วมันก็สบัดตูดไป อ๊ะ ๆ ๆ ๆ มึงมารื้อของกรูขนาดนี้  จะไปไหนจ๊ะ

เฮ้ ยู ! ยู เฮลป มี !!! มาช่วยกรูเลย....นะ

ริ้อของๆกรูไวซะ ไม่ยอม

พอเดินออกมาก็เจอน้องเดือนมายืนรอรับ เพระในขณะที่เดินออกมา รู้ว่าน้องเดือนสวยน่ารัก

แต่หน้าเป็นไงนึกไม่ออก ดีนะที่เค้าจำเราได้อ่ะ หุหุ

น้องเดือนพาเพื่อนมาด้วยหนึ่งคนชื่อมด เป็นผู้ชายและเป็นเจ้าของบ้านที่จะไปอยู่

น้องน่ารักมากๆ พาขึ้นรถใต้ดินมุดดินมาถึงที่พักได้...การเดินทางก็สะดวกสบายดี

พอถึงบ้านถึงกับกรี๊ดบ้านช่องที่นี่น่ารักมากๆ เค้าควบคุมรูปแบบ โทนสีและวัสดุก่อสร้าง

บ้านที่อยู่เลยเป็นสไตล์อังกฤษๆ มันสวนอังกฤษหลังบ้าน ห้องนอนก็โอ่อ่า มีโซฟา เตาผิง ทีวีพลัสม่า เครื่องเล่น ดีวีดี  ฮีทเตอร์และอีกมากมาย สบายสุดๆ อ้อหน้าบ้านสวยมากมีปาร์คและ ต้องซากุระที่กำลังออกดอกบานจนเป็นสีชมพูไปทั้งถนนหน้าบ้าน