เหอะๆ ก่าจะมาถึงได้ก็แทบตายค่ะ

โชคดีมากๆนะที่เราเลือกสายการบิน emirate ที่เปลี่ยนเครื่องได้ เพราะอย่างน้อย

มันก็ทำให้เราได้ทำอะไรได้บ้าง ที่ไม่ใช่นั่งนิ่งๆ

ปวดหัวเข่า ปวดขาเมื่อยตูดสุดๆอ่ะ

 

แวะเปลี่ยนเครื่องที่บูได ก็มีของขายเยอะดีนะ แต่ก็ไม่ได้เดินไรมาก เพราะหนักกระเป๋าที่แบกมาจริง

หนักมากกกกกกกกกกก

เพราะตอนแรกที่ไปชั่ง  กระเป๋าใหญ่พวกล่อไป 27 กก.

เค้าบอกให้เอาของออกใส่กระเป๋าเล็ก

เหลือเชื่อมากๆ หยิบยีนส์ออกจากกระเป๋า 4 ตัวน้ำหนักได้เลยค่ะ

ฉะนั้นจงอย่าใส่ยีนส์ชั่งน้ำหนัก หุหุ

 

เล่าย้อนถึงตอนก่อนจะออกจากสุวรรณภูมิ

มีแค่ท่านแม่กับท่านพ่อเท่านั้นที่ไปส่ง

คนอื่นอย่าให้พูดเลย...พวกจะไปส่งเอาอีกวัน

น่ารักจริง จริ๊ง เพื่อนตรู หุหุ

 

หลังจากที่เช็คอินเรียบร้อยแล้ว

ท่านพ่อก็เริ่มทำการสั่งเสีย โดยการเอาเอกสารทุกสิ่งอย่างออกมา...ทุกอย่างจริงๆนะ

แกะออกมา ถกออกมา จารนัย ซะโอ้โห.....

ประหนึ่งกรูโง่มาก  ก็รู้นะว่ากรูโง่อ่ะ แต่นะ

คนก็มอง....อยากถามอยู่เหมือนกัน

" ไม่เคยเห็นโง่หรือไงวะ "

 

ช่างเปนช่วงเวลาทียากที่สุดกมาถึง พยายามจะกลั้นน้ำตา...แล้ว ฮึ๊บ ฮึบ !

แต่ก็ยากนะ  คงรูใช่มะว่าทำไม  ตัวบิ้วอารมณ์เป็นใคร หุหุ

 

พอเดินเข้าไป เดินไปกรูก็ปาดน้ำตาไปซะงั้น คนก็มองงงงงงกรูอีก

คนมันคงคิดว่า  กรูคงจะไปซะ 10 ปี  ไม่ก็ไปแล้วจะไม่กลับมากแน่ๆอ่ะ

.

.

.

เง้อออออออ

Chapter 4 เหินแล้วจ้า....

การเดินทางครั้งนี้ดูไม่ค่อยมีโชคเท่าไหร่

ในขณะที่เดินเข้ามารอขึ้นเครื่อง

เดินไปก็มองหา มีนักศึกษาไทยบ้างมั้ยว๊า..................ไม่มี

ผู้หญิงไทยดูดีๆน่าไว้ได้บ้างมั้ยว๊า......................ไม่มี

 

คุณเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยย!

คุณเคยเห็นกรงงูมะ

โห...ไมมานช่างยั๊ว เยี๊ย งี๊ว๊า (หมายถึงงูบนหัวอ่ะ)

มีแต่ฝรั่งแก่ๆทั๊งน๊านนนน  ถ้ามีผู้หญิงไทย  ก็มีแต่เมียฝรั่ง

โอ้ยยยย กรูจะพึ่งได้ใครได้บ้างวะเนี่ยยยยย

!!!!!

 

พอถึงเวลาเดินขึ้นเครื่องกระเป๋าก็โคตรจะหนัก

แฮนด์....แบกกกกกกกกกกกก

ต้องยกขึ้นเก็บชั้นข้างบน...ซ้ายไม่มี ขวาไม่มี ไม่มีแอร์สักตัว

เอาก็เอาวะยกเองก็ได้...คุงเอ้ย...รู้จักคำว่าหลังยอกก็วันนี้แหละ ตอนนี้คงเตี้ยลงไปอีก 10 เซ็นอ่ะ

เลยมีส่วนสูงเหลือแค่ 175 ....ฮ่าๆๆๆๆ

 

งานนี้โชคดีได้ที่ริมหน้าต่างหมดค่ะ เพระไปตอแหลเค้าไว้ว่า

" พี่คะถ้าหนูไม่ได้นั่งริมหน้าต่างหนูจะอ้วกแตกคนะพี่" มันเลยกลัวได้นั่งริมหน้าต่างทุกไฟลท์

 

 

 

สุดท้ายก็ต้องถามหวะ แถมยังให้ผัวมันช่วยยกกระเป๋าหนักให้เราด้วย แหะๆ

 

พอต่อเครื่องจากดูไบมาที่ลอนลอน หน้าตาเพื่อนร่วมไฟลท์ก็จะเปลี่ยนไปละ  จากเมื่อกี๊มันมีแต่ฝรั่ง

ปรากฏว่าไอ้ฝรั่งพวกนั้นอ่ะมันเปลี่ยนเครื่องไปฝรั่งเศษ กับเยอรมันก็หมด

แล้วที่เหลือกับที่จะมีมาเพิ่มเนี่ย...มันมีแต่แขกคร๊า...

ช่วย...ลูกด้วยยยยยยยยยยยยย

เหม็นมากกกกกกก...เอ๊ะเนี่เรากำลังเดินสำเพ็งกันอยู่รึป่าว

แล้วจวบเหมาะมากกกกได้นั่งข้างแขกสมใจ...แขกคุณยายแก่ที่มากับลูกสาว

คุณยายจะนั่งเงียบๆ จนกระทั่งคุณยายไอ  คุณยายจะไอเหมือนคนสำลักวัณโรค...อะเฮิ้กๆ ๆ ๆ โฮก ๆ ๆ ๆ

ไอ้เราพยายามจะหลับๆอยู่เนี่ย...ต้องได้ผวาทุกทีไป

 

สรุปว่าการเดินทาง 17 ชั่วโมงเนี่ยเท่ากับว่าแทบไม่ได้นอน

ไม่สะดุ้งตื่นกับเสียสำลักของคุณยายทุก 15 นาทีแล้ว ก็ต้องสะดุ้งกับเสียออดบเครื่อง ตึ๊ง ตึง ๆ ๆ ๆ

ซึ่งก้ไม่รู้ว่ามันจะเปิดทามม๊ายยยย ไม่รู้ความหมายเลย  สงสารกรูบ้างมั้ยเนี่ย ขอกรูนอนเถื้อพี่น้องคร๊าบบบบ

 

อ่า...ตอนนี้ก็เล่ามาถึช่วงเวลาที่ท่านรอคอยแล้ว  อีกเหตุผลนึงที่เราเลือกสายการบินนี้ก็คือ

อาหาร !

เมนูมีดังนี้ แกงกระหร่แกะราดข้าว (อาหารแขก)

ก๊วยเตี๋ยวไก่ผัดผงกระหรี่ (อาหารแขก)

ออมเรท (อาหารไม่แขกแต่ก็เลี่ยนถึงใจ)

เกี๊ยวห่อสาระพัดชีท โบกทับด้วยชีท (เลี่ยนมะ)

ก็ต้องเลือกจาก 2 อย่างจากทั้งหมด

อ.ตูนก็เลยเลือกที่จะไม่แขก...แต่ก็เลี่ยนนนนนนนนบรรไล

 

แล้วอาหารก็เสริ์ฟถี่มากๆ เสิร์ฟกรูอยู่ตลอดเวลา

ไม่ทันจะหิวเลย เสิร์ฟกรูอีกละ

พอกินไม่หมด...คุณยายแขกที่อยู่ข้างๆ ก็สะกิดถามว่าทำไมไม่กิน (เป็นภาษาแขกนะ)

ต้องใช้สัมผัสที่ 8 แปรเอาเอง

แล้วก็แกจะเป็นห่วงเราเอาซะมากๆ เหมือนเป็นลูกอีกคนของแกเลย

ถามนั่นถามนี่ตลอดเวลา ปลุกเราด้วยไง ปลุกขึ้นมาถาม

 

เวลา 11.35น. ตามเวลาท้องถิ่น

เราก็ได้มาถึงสนามบิน heatthrow เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ต่อแถวนานมากกกก เพราะผ่านด่านตม. โชคดีนะที่เราเจอหนังสือเล่มนั้น เพราะมันบรรยายทุกอย่างไว้ละเอียดและดีมากๆ

พอถึงตม. มันก็เริ่มถามละ มาทำไม มานานกี่วัน ขอดูใบตอบรับจากที่เรียนได้มั้ย...ดีนะที่เตรียมไว้แต่แรก

แบ้วมันยังถามอีกว่า...แฟชั่น ดรออิ้งนี่เรียนยังไง...

เอ่อคือว่า...หนูอยากตอบพี่นะ  แต่ว่า...หนูไม่รู้จะตอบพี่ยังไงอ่ะดิ

เพราะคำถามที่พี่ถามๆหนูมา พี่ต้องถามหนูประมาณ 2-3 รอบ

เอิ้กๆ

 

ผ่านตม.มาแล้ว...ก็ถึงด่านตรวจของก็เดินผ่านมานิ่งๆนิ่มๆ

เห็นมีบีเกิลอยู่น่ารักโคตร ก็ทำเป็นไม่สนใจ เด๋วมันมาดมเจอน้ำพริกตาโย่งเอา

ผ่านบีเกิลมาได้ แต่ไม่ผ่านเจ้าหน้าที่นี่ดิ

โดนเรียกตรวจกระเป๋าคร๊าบพี่น้อง

คุณมีอาหารมั้ย...เอ่อไม่มี คุณมีเนื้อสัตว์มั้ย...เอ่อไม่มี

รื้อครับ...

รื้อของกรูหมด...กระเป๋าทุกใบด้วย ไอ้ใบเล็กนี่ไม่เท่าไหร่นะ

แต่อีใบใหญ่นี่ดิ มาม่า น้ำพริกนี่ลึ่มเลย (แม่กลัวลูกสาวจะอด)

" อย่านะมึง ๆ ๆ อย่าหยิบกล่องปลาสลิดนะมึง "

โห...เหมือนมันรู้เลยหวะ  มานหยิบฟร๊าบบบบ

นี่อะไร...เอ่อ..........สแน๊คๆ ๆ สแน๊ค น๊อท ฟูด อิอิ (พอแถไปได้)

มันบอกว่าผ่านไปได้ แล้วมันก็สบัดตูดไป อ๊ะ ๆ ๆ ๆ มึงมารื้อของกรูขนาดนี้  จะไปไหนจ๊ะ

เฮ้ ยู ! ยู เฮลป มี !!! มาช่วยกรูเลย....นะ

ริ้อของๆกรูไวซะ ไม่ยอม

 

พอเดินออกมาก็เจอน้องเดือนมายืนรอรับ เพระในขณะที่เดินออกมา รู้ว่าน้องเดือนสวยน่ารัก

แต่หน้าเป็นไงนึกไม่ออก ดีนะที่เค้าจำเราได้อ่ะ หุหุ

น้องเดือนพาเพื่อนมาด้วยหนึ่งคนชื่อมด เป็นผู้ชายและเป็นเจ้าของบ้านที่จะไปอยู่

 

น้องน่ารักมากๆ พาขึ้นรถใต้ดินมุดดินมาถึงที่พักได้...การเดินทางก็สะดวกสบายดี

พอถึงบ้านถึงกับกรี๊ดบ้านช่องที่นี่น่ารักมากๆ เค้าควบคุมรูปแบบ โทนสีและวัสดุก่อสร้าง

บ้านที่อยู่เลยเป็นสไตล์อังกฤษๆ มันสวนอังกฤษหลังบ้าน ห้องนอนก็โอ่อ่า มีโซฟา เตาผิง ทีวีพลัสม่า เครื่องเล่น ดีวีดี  ฮีทเตอร์และอีกมากมาย สบายสุดๆ อ้อหน้าบ้านสวยมากมีปาร์คและ ต้องซากุระที่กำลังออกดอกบานจนเป็นสีชมพูไปทั้งถนนหน้าบ้าน

24 มีนาคม 2552 : 20.30 น.

สุวรรณภูมิ กรุงเทพ

 

ได้เวลาบินแล้ว

ด้วยสภาพปีกที่ไม่ค่อยสมบูรณ์และ ไม่ค่อยพร้อมสักเท่าไหร่

จึงนำความวิตกมาสู่ตนเองและบุคลลรอบข้าง

 

ทุกคน

" เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะ "

....................................................

 

 

 

23.30 น.

 

ระยะเตรียมบิน 6 l ระยะปีกงอก

 23 มีนาคม 2552

 

 

เหอะๆๆๆๆๆๆ

ฮิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

อุ

อุ

หุ หุ หุ

........................เง้อ........................

..........เฮ้อ..........

 

...........................อ๊ากกกกกกกกก...........................

 

" นี้กรูจะต้องไปแล้วจริงๆหลอเนี่ย "

 

 

ระยะนี้เป็นช่วงที่ลำบากที่สุด

เนื่องจากเป็นช่วงที่ปีกกำลังจะงอก

กำลังแทงตัวงอกออกมาจากแผ่นหลังของเรา

จึงมีผลข้างเคียงเป็นธรรมดา

ลักษณะอาการ

จะกระสับกระสาย กระวนกระวาย

วิตกกงวล เหงื่อแตก

หัวใจเต้นถี่ มืออ่อนตีนอ่อน

เครียด...........อยู่คนเดียวไม่ค่อยจะได้

 

(เอ่อ.......มีใครมีอาการแบบนี้บ้างป่าวอ่ะ...)

 

 

ระยะเตียมบิน 5 ระยะขอวีซ่า (ระยะโคตรโหด)

เหมือนเดิมแปะไว้ก่อนเน้อ ฮิ ฮี๊ ...

ระยะเตรียมบิน 4 ระยะหาที่พัก (ระยะที่ยากพอตัว)

คือเนื่องจากว่ามันไม่ว่างเลยจะเขียนเลยอ่ะ  งั้นขอขึ้นแต่หัวข้อไว้ก่องได้ป่ะ  แล้วเด๋วจามาเขียนต่อนะ อุอุ

 

หลังจากที่ตกลงปลงใจแล้วว่าเราจะไปเรียนคอสอะไร

ก็ถึงเวลาที่ต้องจองคอสซะที

วิธีการก็แสนจะง่าย  ก็แค่ย่องเข้าไปให้ห้องพ่อ  จากนั้นก็ขโมยบัตรเครดิตมา

เอิ้ก ๆ ๆ ๆ อ๊........า...ม่า...ย...ช่า...ย

 

อันทีจริงสำหรับคนฉลาดๆแล้ว แค่คลิ๊กๆเข้าไปก็จบ

เพราะมันง่ายจะตาย

แต่ก็เฉพาะคนฉลาดไง

 

ให้รู้ไว้ซะบ้าง...ว่าระดับอ.ตูนแล้วไม่มีธรรมดา

อะไรที่ธรรมดาง่ายเนี่ยทำไม่เป๊น

 

แต่ไอ้เรื่องโง่ๆ สเล่อๆ เนี่ย

ถนัด

5 5 5

 

ตามกำหนดแล้ววว...เนี่ยต้องไปเมษา

แต่ทว่า...โง่...ไงคะ  พอถึงขั้นตอนการลงทะเบียน

อ.ตูนก็ไม่ได้ดูตาม้าตาเรือเล้ย...ลงผิดคร๊า

แทนที่จะไปเมษา......ดั๊นไปลงคอสมีนาซะงั้น........

 

เอาเว้ยยย...เอาเว๊ยยยย.....ทำไงดี ทำไงดี กระวนกระวายมือไม้สั่น

ทำไงดี ทำไงดี ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งกรี๊ดอยู่เงียบๆคนเดียว

ทำไงดี เอาไงดี ทำไงดี เอาไงดี...........

 

และแล้วก็มีเสียงสวรรค์

ตึ๊ง ตึ่ง ตึง !

 

" NumNim Just sign in "

 

อ๊า.............สวรรค์

ส่งชีมาโดยแท้

!!!

 

เอ่อ....

พอถึงขั้นนี้คงไม่ต้องถามหรอกนะว่าเรื่องมันจะเป็นยังไงต่อไป

....อิอิ......อายนะเนี่ย

สุดท้ายก็ต๊อง...เดือดร้อนถึงคุณหนูนิ่มเพื่อนรัก

ช่วยเขียนจดหมายถึงมหาลัยทางนู่น (เขียนเองไม่ได้ไง)

เพื่อขอระงับคอสเรียน

แต่ทว่า...คิดไปคิดมา ไหนๆก็ลงไปและ...เอาวะเป็นไงเป็นกัน

ขอบคุณมากๆนะเพื่อนแต่ไม่เป็นไร ^_^!

 

 

 

 

หลังจากที่ได้ตื่นเต้นดีใจกันไปหลายยกแล้ว

ก็มาถึงเวลาที่จะต้องหาข้อมูลและรายละเอียดในสิ่งที่เราจะเรียนซะที

อันนี้ต้องขอขอบคุณ คุณน้องอ.จูนค่ะ และคุณน้องเดือน

ทายาทมหาลัยชื่อดัง  ที่ช่วยเป็นธุระให้สำหรับทุกเรื่อง

ตั้งแต่หาข้อมูลคอร์สที่จะเรียน จนถึงสถานที่ซุกหัวนอน

คนไรก็ไม่รู้ สวย โคตรรวย แล้วยังจิตใจดีอีก อิอิ

 

 

ทันทีที่เปิดเข้าไปอ่านรายละเอียดในเว็บแล้ว

โอ้.....แม่เจ้า

 

อยากเรียนไปซะทุกอย่างเลยค่ะ

ไอ้นั่นก็ดี  ไอ้นี่ก็ชอบ  ไอ้นู่นก็เจ๋ง

โอ้ยๆๆๆๆๆๆ

อยากเรียนไปหมด

 

ตัดสินใจไม่ได้สักที

1 อาทิตย์ผ่านไป

2

"

"

กระทั่ง 3 อาทิตย์มานก็ยังตัดสินใจไม่ได้ค่ะ

เขียนตารางเปรียบเทียบก็แล้ว ถามผู้รู้ก็แล้ว ก็ยังอยากเรียนไปหมด

จะเดินไปบอกเหล่าผู้ปกครองน้องเดือนว่า  ขอเงินเพิ่มอีกสัก 2-3 แสน เห็นทีก็คงไม่ดีแน่

 

 

เอางี๊ละกันหลับตาสุ่มมันเอาเล้ย 555

ช่างเป็นการตัดสินใจของผู้มีวุฒิภาวะของอาจารย์เสียจิงๆ

เอาวะ!!!!!!

ต้องเป็นวิธีปฏิบัติหนักๆแหละ  ถ้าจะให้เรียนแบบทฤษฎีเนี่ย  มีหวังจะตายห่า

เพราะภาษารู้อยู่แค่ 3 คำ CAT BAT RAT พอจำได้ว่าเคยเรียนตอนป.5

..........เหงื่อตก.............

 

 

เพี้ยง......สุดท้ายสรุปที่ 2 คอร์สนี้

Accessories Design กับ Experimental Drawing

อันนึงลองเรียนในสิ่งที่ไม่เคยเรียน  อีกอันสานต่อฟามสามารถทางการวาดภาพที่พอจะมีติดตัวอยู่บ้าง

" อย่างน้อยก็ใช้ภาษาภาพสื่อสารกันได้บ้างหละ "

แหะๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

 

 

จากเรื่องคุยกันเล่นๆในโต๊ะกินข้าว

กลายเป็นจริงขึ้นมาซะอย่างนั้น

งง ป่ะ

 

คนอย่างอ.ตูนก็ฟลุ๊คได้ไปเรียนที่อังกฤษซะอย่างนั้น

ยื่นโปรเจคเล่นๆผ่านเฉย อ๊า....กรี๊ด.....................

ห๊า...ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า

 

 

โอ้.....พระเจ้า......

 

 

 

สถาบันที่ฉันไขว่คว้ามาทั้งชีวิต

 

ขอสักครั้งที่จะเอาตีนไปเหยียบให้ภาคภูมิใจ

สถาบันที่ผลิต Designer เจ๋งๆ ของโลก

 

 

แม้เราจะไม่เจ๋งอย่างเค้าก็ไม่เป็นไร

แต่

กรูจะได้ไปแล้วเว้ยยยยยย

555

 

 

เฮ่ออออ....ออ........อ ! เฮ่........ออ.......อ.........!

 

ช่างเหมือนฝันจริงๆ

อาจจะดูเหมือนเว่อ ดูเหมือนบ้า

 

แต่คุณคงไม่รู้หรอกว่า

สำหรับครอบครัวฐานะ(ทางการเงิน)ที่ไม่ค่อยดีอย่างเรา

การจะไปเรียนถึงอังกฤษคงไม่ใช่เรื่องง่าย

 

 

ในเวลาที่เราอยากเรียน  แต่ไม่ได้เรียน                      

ด้วยเหตุผลเลวๆ 1 ข้อคือ                      

" เราไม่มีตังค์ "                      

มันเจ็บปวดและทรมานมากแค่ไหน                      

" ได้แต่นั่งมองดูโอกาสของคนอื่น  แล้วถามว่าทำไมไม่เป็นกรู "

สวดภาวนาขอให้โอกาสนั้นเป็นของเราบ้าง

 

แล้วมันก็มาถึง

แม้มันอาจจะไม่สมบูรณ์แบบ  สวยหรูสักเท่าไหร่

แต่มันก็เป็นสิ่งที่ฉันอยากทำ

รักที่จะทำด้วยความเต็มใจ

 

 

ถ้าวันนันมันไม่ได้เป็นในอย่างที่ฉันคิด  ฉันก็จะไม่เสียใจ

" และฉันก็จะทำให้ดีที่สุดๆ  ให้สมกับที่ฉันรอคอย...มาทั้งชีวิต "

 

 

สำหรับผู้ที่สนใจอยากไปเรียนบ้าง

 คลิ๊กเข้ามาดูแล้วเลือกเรียนได้เลยค่ะ

 

 

 

  

 

 

 

แปลกนะ  ตั้งแต่ชาวเราได้รู้จักกันคำว่า Hi5 โลกของพวกเรา" ชาวสเปซ " ก็เปลี่ยนไป

มันแคบลง ง่าย จอมปลอมและฉาบฉวย

เราเลิกอ่านความคิดดีๆของเพื่อนๆ  เพื่อไปนับคะแนน 5 ปลอมๆที่หยิบยื่นให้แก่กัน

ไม่ก็สนใจดู Slide รูปภาพที่ผ่านการตกแต่งด้วยโปรกแกรม Photo Shop cs3 มาแล้วเป็นอย่างดี

 

เราสนใจจำนวนเพื่อน  ความสวยหล่อที่ไม่มีอยู่จริง  แทนความคิดและความละเอียดอ่อนทางจิตใจ 

ของกลุ่มเพื่อนเรา  กันตั้งแต่เมื่อไหร่นะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

และแล้วงานแต่งงานของชาวเรา...เอ้ยๆมะช่ายจิ  ของเจ๊ด้าก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

จนป่านนี้เจ๊หย่ายของเราคงมีฟามสุขสวีทวิ๊ดวิ้ว ถึงสวรรค์ไปและ คริกๆ

ส่วนพวกเราชาวจับฉ่ายโปรดั๊กชั่น  ก็ยังคงต้องไขว่คว้ามองหากันต่อปาย

 

 

 

 

ผลงานจากจับฉ่าย โปรดักซ์ชั่นค่ะ อิอิ

รายชื่อทีมงานค่ะ

 

Photo by Shuter X

Rethouch + Stylish + Decorate + every thing not the Bride by Vixen Ladybronze

Computer Owner by Numnim

 

 

 

 

bIG dAY วันนี้ต้องตื่นเช้ามาเตรียมของค่ะ

วันนี้ก็วันงานแล้ว  แต่ว่า...ไอ้ชุดที่จะใส่อ่ะจิมานยางไม่เสร็จเลยอ่ะ

เพราะว่าชุดเพิ่งตัดเมื่อคืนค่ะ  ก่าจะเส็ดก็บ่ายโมง   คริกๆ  รองเท้าก็ไมมีจาใส่ให้เข้าก่ะชุดเลยต้องเอ่เศษผ้าที่เข้าก่ะชุดมาแปะรองเท้าเอา 555+

ช่วงนี้อนาถาอ่ามีตังค์เท่าไหร่ก็หมดไปกับค่ารถค่าน้ำมัน แง่ววววว

ฉะนั้นเรื่องจะสวยต้องตกไปก่อน แอบเส้าๆ

 

ก่าจะมีถึงสโมสรก็ปาเข้าไปบ่าย จากที่ไปป่าวประกาศบอกช่วบ้านว่าจะมาเที่ยง

เพราะว่าต้องรอชุดใช้เส็ดอยากได้ของฟรีต้องรอนิซซซนึง

มาด้วยชุดอยู่บ้านสุดๆ มาถึงก็ลุยงงานเลยทันทีหน้าไม่แต่งผมก็ไม่หวี

ทีมงานก็มอง....อีบ้านี่มันใคร อิอิ

แต่อย่าดูถูกไปนะคร๊า...พอลูกสาวที่รักมาแต่งหน้าให้...หนูตูนก็เปลี่ยนไปคริกๆ

จนทีมงงานต้องถามหาว่าอีบ้าเมื่อกี๊ไปไหน

ง๊า...เอิ้กๆๆๆๆๆๆๆ

เปนไงหละไม่ว่าจะรูปถ่าย สถานที่ เจ้าสาว และเพื่อนๆเจ้าสาว

สวยมากกกกกกกกๆๆๆๆค่ะ ชอบๆ คริกๆ  เก่งนะเนี่ย พวกเราอ่ะ คริกๆ

ภูมิใจมากค่ะ  วันนี้พวกเราชาวนางมารสวยกันทุกคน  สวยกันผิดหูหูผิดตา

เอ่อ...ว่าแต่งานที่พวกเราจะได้สวยกันอีก  งานต่อไปจะเปนงานครายกานหว่า.......เหอะๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เรื่องราวของเจ้าหญิงน้อยผู้น่าสงสาร...ที่ได้ถือกำเนิดขึ้นในวันพระจันทร์เต็มดวง

ของวันที่ 6 กันยายน 2522

หรือ

วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 10 ปีมะแม

(เค้าเลยรู้หมดเลยว่าแก่ อิอิ)

 

 

ตามตำราท่านว่าไว้หญิงใดที่ได้ถือกำเนิดในวันพระจันทร์เต็มดวง

สตรีผู้นั้นนับได้ว่าเป็นผู้มีบุญญา  หากเป็นวันมงคลอย่างไหว้พระจันทร์ด้วยแล้ว

ก็จะนับได้ว่าเป็นผู้มีบุญญาบารมีเป็นอย่างยิ่ง

ผิวพรรณจะงดงามเปล่งปลั่งดั่งแสงจันทร์  มีสเน่ห์เป็นที่รักใคร่หลงไหลของบุคคลทั่วไป รูปร่างหน้าตางดงามสมดั่งเป็นเบญจกัลยานี 

จิตใจงดงามโอบอ้อมอารี  มีสติปัญญาดีล้ำเลิศ

 

 

เอ่อ...เพื่อน ๆ ขาอย่าเพิ่งอ้วกแตกกันนะค๊า  กรุณาใจเย็น ๆ เหยียบเท้าตัวเองไว้ก่อนค่ะ

เพราะตูนกำลังจะเล่าต่อไปว่า

.

.

.

แต่ทว่าอนิจจัง...เจ้าหญิงน้อยผู้ด้อยวาสนา...ที่ได้ถือกำเนิดในวันนั้น

กลับเกิดอาเพท...เกิดเหตุให้มีปรากฏการณ์ราหูอมจันทร์...แป่วววววววววววววววววววววววว

กล่าวคือไอ้...เรื่องดี ๆ ที่ได้เอ่ยมาตั้งแต่ต้งเนี่ย...ชวดหมดค่ะ

แล้วผลที่ออกมาเนี่ย...ก็ดูกันเอาเองละกันนะคะ...ว่ามันจะตรงข้ามกันขนาดไหน

 

 

 

พอมาถึงตรงนี้แล้วเพื่อนๆก็คงสงสัยกันซิแล้วว่า...แล้วมานเกี่ยวอารายก่ะที่การดูดวงแม่นไม่แม่นของเจ้าตูนหละ

ก็พระราหูนี่แหละที่ทำให้ทุกอย่างกลับตรปัตรไปหมด 

คือไอ้ที่ได้กล่าวมาตั้งแต่ต้นเนี่ย...ไม่มีเลยซักข้อคะ  แล้วนอกจากจะไม่มีแล้วยังตรงกันข้ามไปซะทุกอย่าง

เจ้าหญิงองค์นี้จึงเป็นคนขี้หงุดหงิดเอาแต่ใจ อารมณ์แปรปรวน  เหตุเพราะดวงจันทร์ส่งผลให้เกิดปรากฏการณ์น้ำขึ้นน้ำลงฉันใด

อารมณ์ของเธอก็จะแปรปรวนขึ้นลงตามปรากฏการณ์ฉันนั้น

 

 

ดวงจันทร์ทอแสงกระจ่างใสในยามค่ำฉันใด

เจ้าหญิงน้อยก็จะมีตาสว่างกระจ่างใสในยามค่ำคืนดังเช่นดวงจันทร์ด้วยฉันนั้น

(ชนิดไม่ยอมหลับยอมนอนกันเลยทีเดียว)

 

 

เจ้าหญิงน้อยช่างขี้เหงา

แม้จะมีผู้คนรอบข้างมากมาย  แต่ยากนักที่จะมีใครมาเติมเต็มความเดียวดายในใจของเธอได้

 

 

เวียนผ่านไปอีกปีกับชีวิตที่ผกผันและเปลี่ยนแปลง

สุข ทุกข์เข้ามาทักทาย

แต่เธอก็ยังคงเงียบเหงาและอ้างว้างไม่เสื่อมคลาย

 

 

 

คืนแล้วคืนเล่าที่เธอได้แต่เฝ้าอฐิษฐานขอพรดวงจันทร์

และก็เช่นเดียวกันกับค่ำคืนนี้

 

แม้ขอจันทร์ได้ดั่งหวังอย่างนั้นได้จริง  มีสิ่งเดียวที่คิดจะอยากขอจันทร์

 

“ ขอให้ข้าได้ลืมอดีตเก่าๆอันปวดร้าวและกัดกินใจ

และมีพลังมากพอที่จะก้าวต่อไปให้ไกลแสนไกลดั่งใจข้าหวัง

และขอสักครั้งให้ข้าได้พบ...กับใครสักคนที่มีรักจริง “

 

“ Happy Birth Day “

 

 

 

และแล้วพรที่เจ้าหญิงน้อย...เฝ้าร้องขอจากดวงจันทร์

ก็พลันกลายเป็นจริง

 

รักแท้ที่เธอเฝ้ารอนั้นอยู่ไม่ไกล

อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมมือคว้า  นั่นคือความรักและมิตรภาพ

" จากคนแปลกหน้าที่เราต่างรู้จักกันดี "

 

 

ความปรารถนาดีและความอบอุ่น

ที่ส่งถึงกันผ่านคลื่นสัญญาณ  ที่ดูเหมือนไร้ตัวตน

แต่ความรักเหล่านั้นมีตัวตนจริงๆ

ซึ่งดูได้จากข้อต่อไปนี้ที่ส่งมาอย่างไม่ขาดสาย

 

 

ขอให้เป็นวันที่สิ่งดีๆ ทั้งหลายเริ่มต้นนะจ๊ะ

happy birthday

(ข้อความแรกของปีแม้ว่าจะมาก่อนเวลาไปสักหน่อย แต่ก็ขอบคุงนะจ๊า)

(จากเจ้าอุ๊ลูกเมียน้อย...ที่น่ารัก)

 

 

Happy Birthday naja daring wish you success in anything you wish.

Love you dear !

(06 sep 05 / 00:04)

(จากกูรุ๊ก(เจ้าตุ๊ก)น้องสาวผู้แสนดี)

ผู้ครองตำแหน่ง sms แรกของปีมา 5 สมัยซ้อน อิอิ

 

 

happy birthday ka! enjoin party ^/i\^

(06 sep 05 / 00:22)

(จากหนูกิ๊ฟน้องรัก)

 

 

*;%*;*

*;*;%;%

)  (

(===)

Happy Bird oops!! Birthday NA.

(06 sep 05 / 06:24)

(จากคุณชายเอ็กซ์เพื่อนยาก)

 

 

Happy Birthday ja.Everything you wish

is yours na ja

(06 sep 05 / 07:55)

(เจ๊ด้าผู้น่ารัก)

 

 

Happy Birthday 2 u ja.

Be happiness alway na. Love u. ^^

(06 sep 05 / 09:31)

(จากคุงหนูนิ่มสุดที่เลิฟ)

 

 

HAPPY BIRTHDAY NA..WISH TOON LUCKY IN

EVERY PART OF LIFE NA.

(6 sep 05 / 09:51)

(เพื่อนเกมส์ที่รัก)

 

 

Happy Birth Day !! Toon

(06 sep 05 / 13:05)

(เพื่อนแก้ม)

 

 

" ข้าพเจ้าต้องขอขอบคุณทุกๆความข้อความ ทุกๆสายเรียกเข้า

ทุกๆความอบอุ่น และความปราถนาดี

จากผู้ที่ได้กล่าวถึงก็ดีและยังไม่ได้กล่าวถึงก็ดี

เพราะถ้ามันเยอะจริงๆ

 

ที่ทำให้ข้าพเจ้าได้รับรู้ว่า

" รักแท้มีอยู่จริง "

ขอบคุณค่ะ

(เจ้าหญิงแห่งดวงจันทร์)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แม้ว่าเราหยั่งรู้อนาคตไม่ได้ก็จริง  แต่วันนึงมันต้องมาถึงแน่ๆ

“

“

“

แต่สำหรับคำว่า “ อดีต “ แล้วมันไม่ใช่

 

และถึงแม้ว่าอนาคตที่กำลังจะเข้ามามันช่างดูมืดมน และขื่นขมเพียงไร

ตราบใดที่ยังพอมีความเป็นไปได้  จงอย่าเลิกที่จะหวัง

 

 "

"

"

 

 แต่ในทางปฏิบัติแล้วลาเขลาไร้สมองอย่างฉัน

“ ฉันกลับยอมที่จะสูญเสียอนาคต  เพื่อที่จะรักษาอดีตเอาไว้ “

 

 

 

  

 

 

 

 

 

" L i a r   L i a r " 

 

 

 

 

เ ร า พ า กั น โ ก ห ก ตั ว เ อ ง ทุ ก คื น ใ น เ ว ล า ก่ อ น น อ น

 

ใ น เ รื่ อ ง ที่ พ ว ก เ ร า ต่ า ง แ อ บ ห วั ง อ ยู่ ลึ ก ๆ ใ น ใ จ ไ ว้ ว่ า

 

เ ช้ า วั น รุ่ ง ขึ้ น เ รื่ อ ง โ ก ห ก เ ห ล่ า นั้ น

.

.

.

.

 มั น จ ะ ก ล า ย เ ป็ น จ ริ ง

.

.

.

.

" ก า ร โ ก ห ก สิ่ ง น่ า รั ง เ กี ย จ ที่ เ ร า ไ ม่ อ า จ ป ฏิ เ ส ธ ไ ด้ "

 

 

 

 

 

 

  

 

" รักเอง...ช้ำเอง "

 

รักเอง...ช้ำเอง เราอวดเก่งจะโทษใคร  เขาขอความรักมั้ย หัวใจเราให้เขาเอง

ช้ำ...ใจ ไม่เป็นไรก็ตัวเราเอง

ก็หัวใจเราให้เขาเอง  คิดไปเองโอ้ตัวเรา

ช้ำเอง...เจ็บเอง  ต้องเสียใจ

เพราะเรา เราใช่มั้ย จะโทษใครก็ตัวเราเอง

.

.

.

รักเอง...ช้ำเอง สะอื้นเองต้องร้องไห้  ไม่มีเค้าไม่มีใคร น้ำตาไหลก็แห้งเอง

 

ช้ำเองเจ็บเองต้องเสียใจ

เพราะเรา...เราใช่มั้ย จะโทษใครก็ตัวเราเอง

 

" รักเอง...ช้ำเอง สะอื้นเองต้องร้องไห้  ไม่มีเขาไม่มีใคร น้ำตาไหลก็แห้งเอง "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" c O s P l a Y "

 

ภาพเก็บตกน้องๆคอสเพลย์จากงาน Tanabata ที่หน้ามาบุญครอง

อย่างเพิ่งเข้าใจผิดคิดว่าที่นี่เป็นฮาราจุกุนะคะ

 

 

 แต่ถ้าป้าๆคนไหนยังไม่รู้ว่าคอสเพลย์คืออะไร มามะๆเด๋ว อ.คุณหนูการ์ตูนผู้รู้ลึกจะสาธยายให้ฟังนะเจ้าคะ

 

 

" Cosplay "

จนพยายามแต่งกายเลียนแบบ 

 

 

 

 

 

 

 

รัก หรือ หลง

 

เส้นแบ่งระหว่างคำสองคำนี้อยู่ที่ไหน 

เราจะสามารถแยกมันออกจากกันได้ยังไง

ใครรู้บ้างช่วยบอกที

.

.

.

 

" ขอผมถามก่อนนะว่าคุณ รัก หรือ หลง เค้าคนนั้นกันแน่ "

 

คำถามธรรมดาที่ทิ่งแทงหัวใจจากชายแปลกหน้าคนหนึ่ง

ชายผู้นี้จากไป

แต่กลับทิ้งคำถามยากๆข้อนี้ไว้ให้ขบคิดได้ทั้งวัน

 

 

เออ...ก็น่านอ่ะจิมันคำอะไรกันแน่

.

.

.

.

? ? ?

.

.

.

.

 

" ขอไปคิดต่อก่อนนะ  ถ้าคิดได้แล้วจะมาตอบ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ภาพสวยๆเก็บตกจากงานรับปริญญาชายมด สมาชิกใหม่ของแก๊งค์นางมารเจ้าค่ะ

 

แต่ว่าอันนี้เอ่อ...เป็นภาพแฟชั่นเซ็ทของผู้ไปร่วมงานเหอะๆ

 

(ซะงั้น)

 

ส่วนภาพมหาบัณฑิตวันหลังจาเอามาให้ชมใหม่นะคะ

 

ชายเอ็กซ์กำลังตกแต่งอยู่ค่ะคิกๆ

 

 

 

 

 

Photo by Shutter Ex ; Grapgic by Lady Bronze ; Model Numnim Import From Florida

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทั้ ง ห ม ด นี้ มั น คื อ อ ะ ไ ร

 

ช า ต ะ ก ร ร ม

 

พ ร ห ม ลิ ขิ ต

 

ห รื อ ว่ า

 

"   วิ บ า ก ก ร ร ม   "

 

 

 

(- -")

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กว่าครึ่งเดือนแล้วที่ขาดการติดต่อกันไป

แม้ว่าจะคิดถึงมากๆๆๆๆๆแค่ไหนก็ตาม

ฉันต้องทำให้ได้

 

ฉันต้องรักตัวเองและต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้

 

" รัศมีแห่งความสง่า "

 

บริดเจ็ท โจนส์ สอนไว้ว่าเมื่อใดที่เราหดหู่หรือกำลังสิ้นหวังกับความรักโง่ๆ

จงท่องไว้

 

" รัศมีแห่งความสง่า "

" รัศมีแห่งความสง่า "

" รัศมีแห่งความสง่า "

 

สัญญาลักษณะแห่งความสง่างามของสตรีผู้รักและรู้สึกดีกับตัวเอง

มองโลกทุกด้านในแง่บวก ชาญฉลาดแล้วก็....ลืมมันซะเถอะอย่าไปใส่ใจมานเลย เหอะๆ

 

รู้สึกว่าช่วงนี้จะมีคำมากมายที่ต้องท่องเป็นพิเศษ

ราวกับจะไปแข่ง croos word อย่างงั้น

 

 

คำที่ต้องท่อง

 

" รัศมีแห่งความสง่า "

 

 " อย่าโทรไปรบกวนเค้า "

 

" อย่าทำตัววุ่นวาย "

 

" อย่าคิดถึงเรื่องเก่าๆ "

 

" อย่า sms ของเค้าก่อนนอน "

 

" เจ็บแค่ไหนต้องทนเอา "

 

 " แล้วก็เลิกคิดถึงเค้าซะที ! "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉั น ยื้ อ ช่ ว ง เ ว ล า ดี ๆ ข อ ง เ ร า ไ ด้ เ พี ย ง เ ท่ า นี้

1   ปี แ ห่ ง เ สี ย ง หั ว เ ร า ะ แ ล ะ น้ำ ต า

 

 

 

ฉั น ค ง เ ห นื่ อ ย แ ล ะ อ่ อ น ล้ า เ กิ น ก ว่ า ที่ จ ะ เ ก็ บ รั ก ษ า มั น ไ ว้ ไ ด้

เ ก็ บ ไ ว้ เ พี ย ง ค ว า ม ท ร ง จำ

 

.

.

.

.

.

.

 

 

" แ ม้ รั ก จ ะ จ า ก ไ ป . . . แ ต่ หั ว ใ จ ยั ง อ ยู่ "

 

.

.

.

.

.

 

 

ข อ บ คุ ณ สำ ห รั บ ทุ ก ค ว า ม คิ ด ถึ ง   ทุ ก ค ว า ม ห่ ว ง ใ ย  ทุ ก ค ว า ม รู้ สึ ก ดี ๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ป ล่ อ ย มื อ ฉั น แ ล้ ว จ า ก ไ ป ซ ะ เ ถิ ด     เ ข้ า ใ จ แ ล้ ว ว่ า เ ร า ไ ม่ รั ก กั น

 

 

ในเมื่อเราไม่เคยรักกัน  มันจะมีเหตุผลอะไร  ที่ฉันจะเก็บเธอไว้ในใจต่อไป

เพราะมันจะยิ่งเจ็บและยิ่งทรมาน

 

 

ฉันไม่อยากเล่นเกมส์ซ้อนหากับเธออีกแล้วนะ

ปล่อยฉันไปซะที

 

 

.

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" ถึ ง แ ม้ ว่ า รั ก ข อ ง ฉั น จ ะ อ อ ก แ บ บ ไ ม่ ไ ด้ "

 

แ ต่ ฉั น ก็ จ ะ อ ด ท น ร อ

 

เ พื่ อ จ ะ บ อ ก กั บ ค น ที่ เ ห็ น ค่ า แ ล ะ พ ร้ อ ม ที่ จ ะ ดู แ ล รั ก ษ า มั น

 

เ ท่ า นั้ น

 

 

 

( แ ม้ ไ ม่ รู้ ว่ า เ มื่ อ ไ ห ร่ . . . ฉั น ก็ จ ะ รอ )

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ที่อุตส่าห์สละเวลาอันมีค่าไปเยี่ยมหนูตูนถึงที่

 

เหตุการณ์ครั้งนี้ก็ทำให้รู้ว่า...แก๊งของเราอบอุ่นขนาดไหน

 

ขอบคุงจิงๆเจ้าค่ะ

 

แปลกนะที่อยู่ๆเราก็กลายมาเป็นเพื่อนสนิท  กับคนที่เราไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน

 

จนเกิดเป็นความผูกพันธ์ และความรู้สึกดีๆให้แก่กันเสมอมา และก็จะมีให้กันตลอดไป

 

 

 

 

 

ส่วนอาการป่วยก็เป็น " ลำไส้อักเสบ " แน่นอนค่ะ  ไม่ใช่ท้องนอกมดลูกอย่างที่เป็นข่าวนะคะ เหอะๆ

 

(ทุเรศจิงๆ หมอก็สันนิษฐานไปได้บ้าป่าว...จะให้ท้องกับพุดเดิ้ลตัวเมียรึไง)

 

เอ่อ...เพื่อนๆอย่าเพิ่งตกใจไปนะ  ที่หนุตูนต้องนอนพักที่แผนกสูตินารีเวช หุหุ

 

คือว่ามานไม่มีห้องว่างแล้วจิงๆค่ะ  เหลือที่นี่นี่เดียว ไม่ถ้าจะเตียงว่างอีกทีก็นู่น...ห้องดับจิต เอิ้กๆ

 

 

 

 

 

ตอนนี้สบายใจได้นะคะทุกท่าน  หนูตูนกลับมาหนุกหนานลั้นลา ได้เหมือนเดิมแล้วค่ะ

 

แต่อันที่จิงมานก็ ลั้น ลา ตั้งแต่อยู่ โรงบาลแล้วนี่หว่า เหอะๆ

 

ประมาณว่าปลาบปลื้มเพื่อนๆมาเยี่ยม  ดีใจจนลืมป่วย  ลุกขึ้นมานั่งหัวเราะกรี๊ดๆ อย่างลืมตัว